نجاست داخلي مانند خونى كه از لاي دندان بيرون مىآيد موجب نجس شدن باطن بدن نمىشود وهمچنين ملاقاة چيز خارجي در باطن بدن با نجاست داخلي آن چيز را نجس نمىكند ، بنابر اين اگر دندان عارية در دهان با خونى كه از لاي ديگر دندانها بيرون آمده ملاقاة كند آب كشيدن آن لازم نيست ولى اگر با غذاى نجس ملاقاة كند آب كشيدن آن لازم است . ( مسأله 223 ) : اگر غذا لاي دندان مانده باشد وداخل دهان خون بيايد غذا به ملاقاة با خون نجس نمىشود . ( مسأله 224 ) : مقدارى از لبها وپلك چشم كه موقع بستن روى هم مىآيد حكم باطن را دارد پس چنانچه با نجاست خارجي ملاقاة كند آب كشيدن آن لازم نيست ولى جائى را كه انسان نمىداند از ظاهر بدن است يا باطن آن اگر با نجاست خارجي ملاقاة كند لازم است آن را آب بكشد . ( مسأله 225 ) : اگر گرد وخاك نجس به لباس وفرش خشك ومانند اينها بنشيند چنانچه طورى آنها را تكان دهند كه گرد وخاك نجس از آنها بريزد ، وچيزى با رطوبت با آنها ملاقاة كند نجس نمىشود . 10 - استبراء حيوان نجاستخوار ( مسأله 226 ) : بول وغائط حيواني كه به خوردن نجاست انسان عادت كرده نجس است ، واگر بخواهد پاك شود ، بايد آن را استبراء كنند يعنى تا مدتي نگذارند نجاست بخورد وغذاى پاك به آن بدهند كه بعد از آن مدت ديگر نجاستخوار به آن نگويند ، واحتياط مستحب آنست كه شتر نجاستخوار را چهل روز وگاو را بيست روز ، وگوسفند را ده روز ، ومرغابى را هفت يا پنج روز ، ومرغ خانگى را سه روز ، از خوردن نجاست جلوگيرى كنند ، هر چند پيش از گذشت